فوری: ترس عجیب ماریون کوتیار از هوش مصنوعی! / آیا ربات‌ها احساسات ما را تسخیر می‌کنند؟

به گزارش گروه روانشناسی رکنا، ماریون کوتیار در جشنواره بین المللی فیلم سن سباستین درباره ورود هوش مصنوعی به سینما صحبت کرده است. این بازیگر فرانسوی در نشست خبری فیلم جدیدش گفت از روزی می ترسد که بتواند از بازی یک شخصیت ساخته شده با هوش مصنوعی واقعا متاثر شود؛ هرچند با لحنی طنزآمیز اضافه کرد که فعلا بازیگران هوش مصنوعی از نگاه او چندان متقاعد کننده نیستند. اظهارنظر کوتیار فقط بحثی درباره سینما نیست. هوش مصنوعی طی سال های اخیر یک سوال روانشناختی را وارد محیط های کاری کرده است که برای میلیون ها نفر آشناست: اگر فناوری بتواند کاری را که من سال ها برای یاد گرفتنش تلاش کرده ام انجام دهد، جایگاه من چه می شود؟

ترس اصلی همیشه از دست دادن شغل نیست

دکتر مریم سامانی، روانشناس بالینی ، درباره اضطراب ناشی از هوش مصنوعی می گوید: شغل برای بسیاری از افراد فقط منبع درآمد نیست. بخشی از هویت، احساس توانمندی، جایگاه اجتماعی و معنایی است که فرد برای خودش ساخته است بنابراین وقتی فناوری توانایی انجام بخشی از همان کار را پیدا می کند، نگرانی ممکن است از سطح اقتصادی فراتر برود و به یک سوال هویتی تبدیل شود؛ اگر کاری که مرا تعریف می کرد دیگر منحصر به من نباشد، من چه جایگاهی دارم؟ این همان نقطه ای است که بحث هوش مصنوعی از فناوری فاصله می گیرد و وارد روانشناسی می شود.

چرا جایگزین شدن تا این اندازه اضطراب آور است؟

انسان معمولا دوست دارد احساس کند مهارت، تجربه و تلاشش ارزش دارد. وقتی یک فناوری جدید وارد حوزه تخصصی فرد می شود، ممکن است احساس کنترل کاهش پیدا کند.

دکتر مریم سامانی توضیح می دهد: ابهام یکی از عوامل مهم اضطراب است. وقتی فرد نمی داند فناوری دقیقا چه بخشی از شغلش را تغییر خواهد داد، چه مهارت هایی در آینده ارزشمند باقی خواهند ماند و آیا می تواند خود را با شرایط جدید تطبیق دهد، ذهن ممکن است سناریوهای تهدیدآمیز تولید کند.

به همین دلیل گاهی ترس از هوش مصنوعی پیش از آنکه اتفاق مشخصی در محیط کار رخ داده باشد آغاز می شود.

اگر یک بازیگر مجازی بتواند ما را گریه بیندازد چه؟

جمله ماریون کوتیار یک سوال مهم درباره هنر ایجاد می کند. آیا ما فقط به نتیجه یک اجرا واکنش نشان می دهیم یا دانستن اینکه انسانی واقعی پشت آن احساس قرار دارد بخشی از تجربه ماست؟

بازیگری تنها حرکت چهره و ادای دیالوگ نیست. مخاطب ممکن است با تجربه زیسته، آسیب پذیری و حضور انسانی بازیگر نیز ارتباط برقرار کند. اما اگر روزی یک شخصیت کاملا مصنوعی بتواند همان واکنش هیجانی را ایجاد کند، مرز میان بازنمایی احساس و تجربه واقعی احساس پیچیده تر خواهد شد.

همین احتمال می تواند برای هنرمندان اضطراب آور باشد؛ زیرا موضوع فقط رقابت با یک ابزار سریع تر نیست، بلکه پرسش درباره ارزش چیزی است که سال ها کاملا انسانی تصور می شد.

آیا ترس از هوش مصنوعی غیرمنطقی است؟

نه می توان همه نگرانی ها را بی اساس دانست و نه می توان از امروز نتیجه گرفت که هوش مصنوعی جای انسان را در تمام مشاغل خلاق خواهد گرفت.

دکتر مریم سامانی می گوید: راه مفیدتر این است که فرد میان بخش قابل کنترل و غیرقابل کنترل تفاوت بگذارد. آینده فناوری کاملا در کنترل یک فرد نیست، اما یادگیری مهارت های تازه، شناخت تغییرات حرفه، افزایش انعطاف پذیری و تعریف هویت شخصی فراتر از یک عنوان شغلی می تواند احساس عاملیت را افزایش دهد.

وقتی شغل تمام هویت ما می شود

یکی از آسیب پذیرترین موقعیت ها زمانی ایجاد می شود که فرد تمام ارزش خود را به یک نقش حرفه ای وابسته کند. در این وضعیت، هر تهدید شغلی ممکن است مانند تهدیدی علیه خود فرد تجربه شود. داشتن منابع مختلف معنا در زندگی، روابط انسانی، علایق شخصی و مهارت های متنوع می تواند کمک کند تغییرات حرفه ای کمتر به معنای فروپاشی کامل هویت تجربه شوند.

اظهارنظر ماریون کوتیار درباره بازیگران هوش مصنوعی در ظاهر جمله ای طنزآمیز بود، اما پشت آن پرسشی قرار دارد که احتمالا در سال های آینده بیشتر شنیده خواهد شد: وقتی ماشین بتواند بخشی از کاری را که به آن افتخار می کردیم انجام دهد، چگونه ارزش خودمان را دوباره تعریف خواهیم کرد؟

درباره این خبر سوالی دارید؟ در نظرات از رکنا بپرسید. پایان خبر / رکنا / کدخبر 1252553