در روز‌های اخیر عکس‌هایی از رستم قاسمی وزیر راه و شهرسازی دولت ابراهیم رئیسی و وزیر نفت دولت محمود احمدی‌نژاد منتشر شده است که واکنش‌های متفاوتی را به دنبال داشته است. این عکس‌ها متعلق به سال‌ها پیش است که در آن رستم قاسمی با زنی بی‌حجاب در خارج از ایران دیده می‌شود. این عکس‌ها خیلی وایرال شد و تبدیل به سوژه کاربران فضای مجازی شد.
همین موضوع باعث شد تا اطرافیان و حامیان رستم قاسمی به انتشار این عکس‌ها واکنش نشان دهند. اولین واکنش رسمی به این موضوع را علی جعفری رئیس دفتر رستم قاسمی نشان داد و در صفحه توئیتر خود نوشت: «صرف‌نظر از اصالت عکس‌ها، انتشار عکس‌های خصوصی یک زن و شوهر با کدام مکتب اخلاقی سازگار است؟ برای اغراض سیاسی، شرافت و انسانیت را لجن‌مال نکنیم»
بعد از انتشار این توئیت که به طور ضمنی اصالت عکس‌ها را تائید می‌کرد روزنامه ایران به عنوان اُرگان رسمی دولت هم در مقاله‌ای به دفاع از رستم قاسمی پرداخت و نوشت: «دیروز در فضای مجازی و در اقدامی غیراخلاقی، عکس‌هایی با هدف حاشیه‌سازی درباره وزیر راه و شهرسازی منتشر شده است. قطع نظر از اصالت عکس‌ها، انتشار عکس‌های خصوصی یک فرد با چه هدفی جز اغراض کثیف سیاسی منتشر می‌شود.»
احسان بداغی روزنامه‌نگار در واکنش این مطلب روزنامه ایران نوشت: «روزنامه ایران نوشته عکس‌های رستم قاسمی با هدف «اغراض کثیف سیاسی» منتشر شده است. همزمان عامل منتشرکننده عکس‌های خصوصی مینو خالقی [کاندیدایی که با رای مردم به عنوان نماینده انتخاب شد، اما به خاطر انتشار عکسش، بعد از انتخابات رد صلاحیت شد؟!]، سردبیر بخش آنلاین همین روزنامه است.»
روز گذشته هم رستم قاسمی واکنشی به ماجرا نشان داد و در مقام یک «دانای کل»، پاسخگویی را به گردن خدا انداخت و گفت: «خدواند خود جوابگوی حاشیه‌ها خواهد بود.»؟! بالاخره معلوم نشد قرار است خداوند چگونه پاسخگو باشد و مهمتر اینکه آیا فقط خداوند پاسخگوی اوست یا همه مردمی که زندگی معمولی و عادی و این‌چنینی دارند مشمول پاسخگویی خداوند خواهد بود؟!
فارغ از دیدگاه‌های مختلفی که بر سر موضوع رستم قاسمی وجود داشته، یک نکته قابل توجه این است که این مسئله نخستین بار نیست که رخ می‌دهد و مسئولان زیادی در جمهروی اسلامی بر سر انتشار عکس‌های خصوصی‌شان یا موضوع رابطه با یک زن به دردسر افتاده‌اند و برخی از آن‌ها همچون محمدعلی نجفی، کلا از عرصه سیاست حذف شدند.
جعفر شجونی و محمدتقی فلسفی
در اواسط دهه چهل شمسی ساواک برای مقابله و ساکت کردن وعاظ و روحانیون از جمله محمدتقی فلسفی و جعفر شجونی حکومت پهلوی با استفاده از زنان عضو ساواک آن‌ها را اغفال کرد و با انتشار عکس‌هایی که تلاش کرد تا آبروی آن‌ها را نزد مردم ببرد.
پرویز ثابتی از مدیران ارشد ساواک در کتاب در دامگه حادثه درباره این موضوع نوشته است: «یکی از این زنان که از خود استعداد بیشتری نشان داد و با ساختن داستانی این آخوند‌ها را به خانه خود، که در واقع خانه امن ساواک بود کشاند. این زن که به بهانه طرح مسائل شرعی به این آخوند‌ها نزدیک شده بود به آن‌ها گفته بود که همسرش با او ارتباط برقرار نمی‌کند و ماه‌ها در سفر است، در حالی که او آتشین مزاج است و نمی‌داند نیاز خود را چگونه رفع کند.»
