«واشنگتن پست»، سه‌شنبه، 13 تیر نوشت که اگرچه داروی یاد شده نمی‌تواند تبعات تخریبی این بیماری مرگبار عصبی را بازیابی کند، اما حتی اگر بعضاً خطرات قابل توجهی داشته باشد، به‌طور متوسط می‌تواند به کند شدن پیشرفت بیماری آلزایمر کمک کند.
این دارو، در یک کارآزمایی بالینی مقایسه با دارونما، کاهش توان شناختی را تا 27 درصد طی 18 ماه کاهش داد.
این نشان دهنده یک تاخیر پنج ماهه در پیشرفت بیماری آلزایمر است، دستاوردی که البته توسط برخی ناچیز تلقی می‌شود، اما برخی از آن به عنوان نقطه عطفی برای درمان بیماری آلزایمر که تاکنون عمدتا غیرقابل درمان قلمداد می‌شد، یاد می‌کنند.
انتظار می‌رود تا روز پنج‌شنبه آینده، سازمان غذا و دارو(FDA) مجوز کامل مصرف لکامبی را صادر کند.
این اولین باری است که چنین مجوزی برای درمانی اعطا می‌شود که روند بیماری را تغییر می‌دهد.
سایر داروهای آلزایمر، علائم این بیماری را -اغلب نه چندان خوب – از بین می‌برند.
آلن لوی، متخصص مغز و اعصاب در دانشکده پزشکی دانشگاه اموری در آتلانتا گفت: «من کاملاً هیجان زده هستم. لکامبی و سایر داروهای در حال توسعه برای آلزایمر، برای من به عنوان یک متخصص و برای بیمارانم امید ایجاد می‌کند.»
ریسا اسپرلینگ، محقق آلزایمر در بیمارستان زنان بریگهام در بوستون، گفت: «برای من، این شروع یک دوره جدید است.»
با این حال، برخی دیگر با بدبینی خاطرنشان می‌کنند که اثربخشی این دارو محدود است و شاید آنقدر ضعیف باشد که توسط بیمار ملموس نباشد.
آنها می‌گویند که این دارو می‌تواند باعث تورم و خونریزی مغزی بالقوه خطرناک شود.
این دارو گران است و 26 هزار و 500 دلار در سال برای یک بیمار هزینه خواهد داشت.
به همین دلیل «مدیکر»، برنامه بهداشت فدرال قصد دارد برای آمریکایی‌های مسن‌تر، شرایطی را برای پوشش این دارو وضع کند، اقدامی که به نبرد تلخ بین مقامات دولتی و گروه‌های مدافع حق بیمه همگانی دامن می‌زند.
لکامبی، یک داروی داخل وریدی است که توسط شرکت داروسازی Eisai در توکیو و Biogen در کمبریج ماساچوست، ساخته شده است.
در این روش درمانی با استفاده از این دارو، آنتی‌بادی‌های مونوکلونال یا پروتئین‌های ساخته شده توسط انسان، به شدت تجمع ماده سمی «آمیلوئید» در مغز را کاهش می‌دهند.
به دلیل نگرانی‌های ایمنی و لجستیکی، به نظر می‌رسد که اکثر نسخه‌های لکامبی در ابتدا در مراکز پزشکی دانشگاهی با تجربه درمان بیماران آلزایمر استفاده شوند.
آنها به بهترین وجه برای انجام وظایف پیچیده اعم از یافتن بیماران واجد شرایط و انجام آزمایشات بعدی مجهز هستند.
اما حتی این مراکز در حال تلاش برای ایجاد روش‌های ایمنی، یافتن مکان‌هایی برای تزریق و استخدام متخصصان بیشتر در حوزه بیماری زوال عقل هستند.
در نتیجه، بعید است بسیاری از مراکز درمانی تا اواسط پاییز یا بعد از آن شروع به استفاده از این دارو کنند.
در صورت افزایش تقاضا، بیماران ممکن است با تاخیر قابل توجهی در دریافت دارو مواجه شوند.
جفری ام. برنز، متخصص مغز و اعصاب دانشگاه کانزاس، گفت: «همه اذعان دارند که ما از نظر ظرفیت برای پذیرش بیماران بیشتر و جذب همه کسانی که ممکن است علاقه‌مند باشند، آماده نیستیم.»
ناظران می‌گویند که انبوهی از مسائل چالش برانگیز در رابطه با این دارو وجود دارد ولی این به این معنی است که عصر جدید آلزایمر طلوع خواهد کرد، عصری که سوالات دشواری را برای بیماران، پزشکان و جامعه ایجاد می‌کند.
